|
Homerus, Vergilius, Dante, Milton of Vondel dichters noemen is nietszeggend. Het gaat in al deze gevallen om kennisoverdracht. Het gebruik van een versvorm is hier volstrekt secundair, of slechts een vehikel. Lucebert, Willem Jan Otten, Jean Pierre Rawie of Jacques Perk zijn inderdaad dichters in de zin dat ze geen kennis overdragen. Als ze dat zouden willen, gebruiken ze een ander vehikel. We voelen allemaal dat de eerste vier van een verheven plan zijn, gezien het grote belang van hun onderwerpen. Enkel dichten, ofwel verzen vlechten, rijmen of juist niet, spelen met gevoelens en allerlei associaties uitproberen is bijna iedereen gegeven. |
|
Lees meer...
|
|
1. Nineve is je eerste roman. Waarom heb je besloten om een roman te gaan schrijven? Schrijven is eigenlijk altijd mijn hobby geweest. Als tiener schreef ik korte verhalen en tijdens mijn studententijd heb ik al eens geprobeerd een hele roman te schrijven. Dat is toen ook gelukt, maar via een bureaulade is het verhaal in de prullenbak beland. Het was dan ook meer een oefening, ik denk dat je wat levenservaring nodig hebt voor je echt iets kunt neerzetten. Ik ben ook altijd met muziek bezig geweest en heb een aantal cd´s gemaakt met mijn band Ponoka. De droom om een roman te schrijven is echter gebleven. Ik kan er geen diepzinnig antwoord op geven, ik wilde het gewoon graag. Ik wilde in de eerste plaats een vlot, lekker leesbaar verhaal schrijven. Je heb met je debuut alle tijd om na te denken, dus ik heb er lang over gedaan. Ik denk dat de roman uit mijn jeugd een basis is geweest voor deze roman. Zowel de roman uit mijn studententijd als Nineve bevat losse scènes en karakters; sommige scènes en personages hebben het in een andere vorm overleefd. 2. Hoe kwam je bij uitgeverij Brandaan terecht? Ik wilde niet direct bij een expliciet christelijke uitgeverij terechtkomen. Toen ik het verhaal geschreven had, heb ik het aan verschillende mensen laten lezen, zowel christelijk als niet-christelijk. Een van hen was Peter van Dijk van Brandaan. Hij was erg enthousiast. We hebben gepraat over Brandaan en ik vond het een sympathieke, kleine uitgeverij. Ik wilde niet in de christelijke hoek vastzitten, omdat ik uit ervaring weet dat je daar niet meer uitkomt. Je zet een stempel op jezelf en ik houd niet van stempels. Hetzelfde geldt voor mijn band. Het is geen gospelband. Ik maak popmuziek, soms over God, soms over mijn vrienden, soms over de liefde. De boeken die uitgegeven worden bij Brandaan hebben in het algemeen een religieus thema, maar zijn niet propagandistisch. Daarnaast snapte Peter mijn verhaal direct en hij begeleidde mij enorm goed. Ik was nauw betrokken bij vormgeving en pr en dergelijke zaken. |
|
Lees meer...
|
|
|
Willem Jan Otten werd in 1951 geboren in Amsterdam in een muzikantenfamilie. Op zijn eenentwintigste ontving hij de Reina Prinsen Geerligsprijs voor zijn debuut, de poëziebundel Een zwaluw vol zaagsel. Otten heeft zich in de loop der jaren ontwikkeld tot een van de meest veelzijdige auteurs in Nederland. Hij schrijft poëzie, verhalend proza, toneel, kritieken en essays. Na zijn debuut volgde nog een reeks dichtbundels, waaronder De eend, Ik zoek het hier (Herman Gorterprijs 1981), Na de nachttrein en Paviljoenen (Jan Campertprijs 1992). Otten studeerde enige tijd Engels en filosofie, tot hij in 1975 theatermedewerker werd bij Vrij Nederland. Hij bleef daar tot 1981, maar hij is als criticus en essayist werkzaam gebleven en publiceert regelmatig over toneel, film en literatuur in o.a. NRC-Handelsblad. In 1986 verscheen een essay over pornografie, Denken is een lust. Hij werkte verder onder meer mee aan het literaire tijdschrift De Revisor en hij was redacteur van Tirade. Vanaf 1981 was Willem Jan Otten drie jaar lang dramaturg bij toneelgroep Baal. Hij schreef zelf ook toneel. In 1983 publiceerde hij Een sneeuw, dat onder regie van Ton Lutz door toneelgroep Theater op de planken werd gebracht. Het stuk werd goed ontvangen. Hierna volgde Lichaam en Blik, dat bij Baal in première ging. Beide toneelstukken gaan over familiebanden, net als de roman Een man van horen zeggen. Het verhaal gaat over een reeds tien jaar overleden pianist, die alleen bestaat wanneer zijn nabestaanden aan hem denken. Een man van horen zeggen werd door Maarten 't Hart "een klein juweel" genoemd. |
|
Lees meer...
|
|
Interview met Frank Dijkstra |
|
door Tina Verschuren "Wij worden regelmatig gebeld door scholieren en door leeskringen met de vraag waar die christelijke literatuur toch te vinden is? Er is veel onbekendheid als het gaat om christelijke literatuur. Ook wel ergernis of schouder ophalen. Is dat er dan nog; is het niet voorbij; bestaat er wel zoiets als christelijke literatuur? Men kijkt er dan wel van op, dat er een goed christelijk literair tijdschrift is met ruim 1.000 abonnees (Liter) en dat de Nieuwsbrief (Onder woorden) van het CLO op tweeduizend adressen gelezen wordt. Wij sturen dan een literatuurlijst van moderne christelijke literatuur toe met zo'n 225 titels. Onder hen zijn schrijvers als Vonne van der Meer, Willem Jan Otten, Jaap Zijlstra, Louis Kruger, Hans Werkman, Pieter Nouwen en vele anderen." Frank Dijkstra vindt deze tak van literatuur belangrijk. Zo belangrijk zelfs dat hij en enkele anderen zich tot doel gesteld hebben deze literatuur onder de aandacht te brengen en een brug te slaan naar algemene literatuur. Zes jaar geleden richtten zij het Christelijk Literair Overleg (CLO) op. Als de mens toch ook genoeg heeft aan de algemeen bekende literatuur, is dit dan niet wat overbodig? "Er is behoefte, maar ook onbekendheid. Christen-zijn moet niet naar het privé-domein verbannen worden, maar hoort op alle terreinen van het leven aanwezig te zijn, dus ook in literatuur. |
|
Lees meer...
|
|
Artikelen